پیرزنِ ناتوانی در همسایگی ما (در شمال) زندگی میکند که به دلیل اینکه وضعیت زندگیش از نظر بهداشتی بسیار نامطلوب است، مردم رغبت نمیکنند که به سمتش بروند و به او کمک کنند؛
او خانه بسیار محقر و بدون قفل و بستی در یک زمین بدون حصار دارد و تنها زندگی میکند. متأسفانه همیشه بوهای آزاردهندهای از خانه اش(و حتی از فضای بیرون آن) به مشام میرسد که رفتن به آنجا و کمک کردن به او را سخت کرده است.
یک بار که تعدادی از همسایگانِ از جان گذشته خانهاش را حسابی تمیز کردند و به اصطلاح یک خانه تکانی کامل راه انداختند، روز بعد پیرزن معترض شد و گفت:
«دیشب تا صبح نخوابیدم وقتی یه جایی خیلی تمیز باشه من خوابم نمیبره! »
ظاهراً روح و جسم او با همان شرایط آلودگی سازگار شده است!
دو سه بار که من چیزی برایش بردم، با صورت ماسک زده و با اکراه به درِ خانه اش رفتم و بعد هم مثل کسی که جن دیده باشد، سریع بازگشتم!
چند وقت پیش که شمال بودیم مقداری مواد غذایی و میوههای فصل را از طریق پدرم برایش فرستادم همراه با هشدارها و توصیههای بهداشتی لازم از جمله اینکه :
«ماسک میزنی وبه هیچوجه وارد خونهش نمیشی و از توی حیاط صداش میکنی تا خودش بیرون بیاد و سریع اینها را به او میدی و برمیگردی»
آن روز پدرم رفت و کمی بعد با عصبانیت برگشت و گفت:
- پیرزنِ نفهم! هرچی صداش کردم بیرون نیومد؛ صدای تلویزیونش گوش فلک رو کر کرده بود، ناچارشدم برم بالا و ...
قبل از اینکه حرفش را تمام کند، جیغ کوتاهی کشیدم و با عصبانیت گفتم:
- یعنی رفتی توی خونه ... ؟!
- خب، ناچار شدم دیگه، چیکار باید میکردم؟!
در حالی که قیافه مشمئز کننده ای به خودم گرفته بودم داد زدم :
- سریع جورابهاتو در بیار و بنداز بیرون، سریع!
پدرم شاید در عرض کمتر از دو ثانیه جورابش را درآورد و در را باز کرد و جوراب را پرت کرد توی حیاط و سپس به سرویس بهداشتی رفت و دستش را صابون کرد و برگشت.
ادامه دادم:
- مگه من نگفتم در هیچ شرایطی وارد خونه ش نمی شی؟ معلوم نیست آلودگی به پاهای تو هم رسیده باشه یا نه!
- نه نرسیده، چون من اصلاً پامو از کفش بیرون نیاوردم !
حیرت زده نگاهش کردم و گفتم:
- یعنی با کفش رفتی تو ؟
- آره با کفش رفتم؛ آنقدر آنجا کثیف بود که فکر نمیکنم کفش من نقشی در کثیفتر شدنش داشته باشه!
- خب پس چرا جوراب تو انداختی دور؟!
- خب، چون تو گفتی! و چنان عصبانی بودی که فکر کردم اگه بخوام توضیح بدم دیر میشه و ممکنه با قیچی بیفتی به جون پاهام!
صبحِ زود، ناگهان یک گل سرخ در باغچه شکفت؛ تازه و با طراوت، زیر درخت خرمالو.
شاخه نازکی، سر برآورده از لابلای بوتههای خاردار تمشک، گل نوشکفته را بر شانهاش می کشید و در حرم باد سرد پاییزی طواف می داد، رها و سبک مثل حریر ...
از آن رویش بیصدا، حس تازه ای در درونم جوانه زد؛ به هیجان آمدم و سرشار شدم از یک اشتیاق مبهم، از یک ذوق بی دلیل؛ احساس کردم زندگی هنوز زیباست؛ احساس کردم زندگی هنوز قابل تحمل است و میشود با بوی سکرآور این گل اساطیری، فضای سخت هستی را تلطیف کرد، می شود زیبایی و ظرافت گلبرگهایش را به ثانیهها و لحظههای خشنِ زندگی تسری داد، می شود حس رویش را تزریق کرد به تک تک سلولهای منجمدِ هستی، به واحه های خشک احساس؛ می شود در میان این حجمِ از آشوب و رنج، با گل سرخ نفس کشید…
غنچه اش را ندیده بودم، اصلاً شاید غنچه نداشت، آخر من هر روز غنچهها را میشمارم چطور ندیده بودمش؟!
باید اعتراف کنم که وقتی کودک بودم، گاهی با دستم غنچهها را باز می کردم تا زودتر شکفته شوند!
به این ترتیب خیلی از غنچهها قبل از شکفتن پژمرده می شدند؛ من خون هزاران نیلوفر بنفش را ریخته بودم! همان گلهای شیپوری رونده که از شاخههای درختان با پیچ و تاب بالا میروند. چه علاقه ای به این گل داشتم! همیشه دلم میخواست غنچههای نیلوفر بنفش زودتر باز شوند و به همین خاطر با دست، پیکر غنچهها را جراحی میکردم!
من هزاران گل محمدی را به قتلگاه برده بودم و هزاران گل یاس را به صلیب کشیده بودم ...
و حالا این گل سرخ ...
آیا این گل سرخ واقعاً بدون غنچه متولد شده است؟!
نام این بوته ی مقدس را می گذارم: «مریم» ...
به این باور رسیدهام که هیچ چیزی را نمیتوانی جبران کنی و دوباره درست بگذاری سرجایش. حفرههای زندگیت همیشگی هستند؛ تو باید در اطرافش رشد کنی؛ مثل ریشههای درخت که از اطراف سیمان بیرون میزنند باید خودت را از لابلای درزها و شکاف ها بیرون بکشی ...
آفتاب زیبا است و آسمان بیابر، اما کسی همراهم نیست و کاری برای انجام دادن ندارم؛ اینطوری زندگی کردن، همینطوری که حالا من زندگی می کنم، سخت است ...
زندگی یک پاراگراف نیست و مرگ هم یک جمله معترضه نیست.
دختری در قطار/ پائولا هاوکینز
دلم گرفته و میل گریه دارم؛ گریه ای عمیق در این خلوت غمناکِ نیمه شب ...
یک سال پیش، درست در همین روزها اتفاق تلخی در زندگیم رقم خورد که هنوز با سنگینیِ غم آن کنار نیامده ام و هنوز نتوانسته ام تلخی آن را هضم کنم. چه پاییزِ غم انگیزی بود و زندگی چقدر بیرحمانه به من می تاخت ...
هیچکس عمق رنجم را حس نمیکرد؛ انگار بعضی غمها و غصهها را باید خودت به تنهایی تحمل کنی، این دردها را نمیشود با کسی به اشتراک گذاشت و نمیشود تقسیمش کرد؛ اینکه میگویند در غمت شریک هستیم، تعارفی بیش نیست؛ فقط خودت میدانی که غیر از تو هیچکس نمیتواند بارِ آن غم را بر دوش بکشد و یا حتی از سنگینی بارِ آن بکاهد؛ انگار محکومی که آن بار را به تنهایی بر دوش بکشی ...
و تو غریبانه در داغِ این غم، شعلهور میشوی و زبانه میکشی، بیآنکه حتی آتشی به پا شود یا دودی برخیزد …
چقدر آن روزها تنها بودم؛ بارِ غم بر دوش و داغِ غم در دل ...
و تلخترین بخشِ رنج، همین است: اینکه حتی نتوانی عمقِ درد را به کلام بیاوری ...
تلخ است …
ایستادهام،
زیرِ کلاف درهمِ شاخه انگور
که رها شده
در آغوش بلندترین درخت
نشسته است،
روی خوشه ی سیاهِ آبدار
کلاغی فربه ...
او نوک می زند
به دانه ی درشت انگور
و من،
دهانم پر میشود
از طعمِ نرسیدن